Autonome kunst of gebruikskunst

Langs de oever van het Noord-Willemskanaal in Groningen staat sinds kort het Proathoes van kunstenaar Frank Havermans. Een karaktervol kunstwerk met mooie verwijzingen naar de passerende scheepsvaart.

Het kunstwerk staat als bijna autonoom object op de locatie. In principe prima, ware het niet dat het object een ontworpen is als praathuis voor omwonenden en passerende wandelaars. Het initiatief om een kunstwerk te laten bouwen kwam van de buurt zelf, om zo meer contacten te kunnen leggen.  Het kunstwerk dient dus een functionele rol als ontmoetingsplaats.

Kunst een gebruikswaarde toekennen is een positieve ontwikkeling. Het blijkt dat de waardering van kunst in de openbare ruimte verhoogd wordt als het ook (functioneel) gebruikt kan worden. Daarnaast nodigt het creatief gebruik uit. Het prikkelt meer om dit karaktervolle uitkijkpunt te beklimmen, dan een standaard (en saai) ontworpen houten uitkijktorentje.

Het Proathoes blijkt echter onbenaderbaar, zowel vanaf de Hoornsedijk als vanuit de omliggende wijk. De steile dijkhelling en moerassige omgeving maakt dat bijna niemand de moeite neemt het kunstwerk te bezoeken; enkel diegenen die langswandelen met degelijke wandelschoenen ondernemen de uitdaging. Hierdoor blijven de bankjes rondom én bovenin het kunstwerk ongebruikt. Het resultaat is autonome kunst, zonder gebruiksmogelijkheden. Van een Proathoes is het daardoor tot op heden niet gekomen.

Helaas blijkt het keer op keer een grote opgave om gastvrije kunst te ontwerpen, die ook een functioneel faciliterende toevoeging aan de openbare ruimte biedt. Een reden om de kunstcommissie die de ontwerptrajecten van dit soort kunstwerken begeleiden uit te breiden naar een multidisciplinair team, waarin verschillende vakgebieden worden vertegenwoordigd. Dus niet alleen een team met kunstenaars en kunstliefhebbers, maar ook met sociaal geografen, antropologen en bouwkundigen.

Meer informatie over dit project op de website van het Centrum Beeldende Kunst.

Genieten onder de rook van de Martinitoren

Relaxen op het Open Lab Ebbinge in het Ebbingekwartier. Sinds kort mogelijk dankzij de geslaagde gebiedsontwikkeling van een nieuwe stukje stedelijk Groningen. Tot voor kort een verontreinigd, langdurig braakliggend en ontoegankelijk terrein, nu een nieuwe hotspot op loopafstand van het stadscentrum. Een mooie bekroning van een vliegensvlugge transitie van een ‘rotte kies’ naar een plek met kwalitatief hoogwaardige openbare ruimte!

Architectuurenquête 2011-2012 Groningen

Tijdens de Dag van de Architectuur Groningen zijn de prijzen van de jaarlijkse Architectuurenquête uitgereikt. De Reitdiepschool – Rietwierde van Dok Architecten is de grote winnaar onder zowel de publieks- en vakjury. Lees hier het officiële jurycommentaar.

De twee vanuit geografisch oogpunt best geslaagde projecten van dit jaar:

De jongerenhuisvesting Eendrachtskade van WAL Architectenbureau.
Op een mooie genuanceerde doch karakteristieke manier ingepast in de stedelijke omgeving. Het ontwerp wordt gekenmerkt door een goede schaalverhouding in relatie met de belendende bebouwing.

De Reitdiepschool Reitwierde, door Dok Architecten.
De uiterlijke schaal en hoogte van het gebouw sluiten goed aan bij de ruimtelijk en semi-urbaan opgezette Reitdiepwijk. In dit ontwerp gelukkig geen grote architectonische gebaren en knetterende veelkleurigheid, maar gewoon een introvert gebouw zoals op deze plek gepast is.

Meer foto’s van de 16 genomineerde projecten zijn via Flickr te zien.

Wierdedorp Dorkwerd

Op de gemeentegrens Groningen – Zuidhorn ligt een karakteristiek wierdedorp: Dorkwerd. Het is het eerste wierdedorp in het dijken- en wierdenlandschap dat ten noordwesten van de stad Groningen is gelegen. Dit prachtige landelijke gebied, wat het Middag-Humsterland wordt genoemd, is het oudste cultuurlandschap van Noordwest-Europa.

Het piepkleine dorp wordt helaas bedreigd door de oprukkende stadse bebouwing van de naburige stad Groningen.

Hoogkerk ≠ suikerfabriek

Industriedorp Hoogkerk en de plaatselijke suikerfabriek Vierverlaten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De fabriek grenst aan het dorpscentrum en is fysiek overduidelijk in het gehele dorp aanwezig; daardoor heeft het dorp een bijzonder industrieel karakter. Tijdens de jaarlijkse bietencampagne wordt het dorp daarnaast ook nog eens gehuld in een karakteristieke weeïge geur.

Hieronder een fotoserie van het dorpsbeeld van Hoogkerk: de prachtige arbeiderswoninkjes in combinatie met de gigantische (55 meter hoge) silo’s van de suikerfabriek.

Goede vrijdag: blumen und pflanzenmarkt

Stadjers weten het; op goede vrijdag staat het Groninger centrum vol met blumen, pflanzen en vooral veel Duitse gasten.

De bloemenjaarmarkt zorgt elk jaar voor een toeloop van tienduizenden bezoekers. Toch neemt het bezoekersaantal elk jaar af; volgens het Dagblad van het Noorden waren er dit jaar maar zo’n 50.000 bezoekers, terwijl er eerdere jaren rond de 100.000 bezoekers kwamen. Is in de afname een trend te ontdekken? Of gaat het om een incident, wellicht veroorzaakt door de slechte weersverwachting.

Een fotoset met foto’s van de afgelopen bloemetjesmarkt is via Flickr te zien.